Bo wszystko zaczęło się od niewinnego zdania. "Dostaliśmy od ciotki z Wrocławia zajebiste lustro, tylko trzeba je powiesić. Jutro wpadnie ojciec z wiertarką i sru pierdziu się zrobi."

W związku z tym zdjęto wieszak na ciuchy, wywiercono dwie dziurki, zainstalowano dwa kołki, poprawiono je klejem, żeby dały radę z wielkim i ciężkim lustrem i zostawiono temat do następnego dnia.

Następnego dnia rozgorzała dyskusja co będzie z wieszakiem, dla którego zabrakło miejsca na ścianie.

Ojciec radośnie rzucił - "To może by tak drzwi od pokoju przenieść? Bo wiecie, tu się je wywali i zamuruje. Będzie miejsce i na lustro i na wieszak. A wejście zrobi się z boku, od kuchni." Na co małażonka radośnie poparła - "I pokój dziecka będzie bardziej ustawny wreszcie!"

Po namyśle zgodzono się. Znaczy tata i małażonka zgodzili się a ja wycofałem się na z góry upatrzone pozycje ("To ja wezmę psa do dużego pokoju żeby nie biegał po tym syfie.").

W związku z ustaleniem zmiany zakresu remontu małażonka stwierdziła, że pokój będzie bardziej ustawny, więc może by coś zakupić do tego ustawiania. Znaczy meble jakieś. Najpierw padło hasło że tylko tapczanik dla dziecka. Po turneee po sklepach meblowych i meblowo-podobnych małażonka stwierdziła, że kupić trza tyle mebli, że i bez rat się zapewne nie obejdzie.

A zaczęło się od wieszania lustra, które dostaliśmy za darmo....